Στα καταστήματά μας στο Ηράκλειο (στην λ. Ικάρου 73 στην Αλικαρνασό, στην λ. Καλοκαιρινού 159, στην πλ. Κορνάρου 43, στην πλ. Αγίου Γεωργίου στον Πόρο και στην Ούλωφ Πάλμε 115 & Ευμαθίου), στο Γάζι (Ελ. Βενιζέλου 228), στο Αρκαλοχώρι (Ελ. Βενιζέλου 156) και στην Ιεράπετρα (Κόρακα 19), θα βρείτε καθημερινά αγνά τυροκομικά προϊόντα, για να επιλέξετε αυτό που σας αρέσει!

Γραβιέρα και γραβιεράκι, ανθότυρος, μυζήθρα, φέτα, τριμμένο τυρί, γιαούρτι και γάλα για να τα απολαύσετε με την οικογένεια ή την παρέα σας.

 

Η ιστορία της Τυροκομίας

Στην Ελληνική μυθολογία λέγεται ότι οι Θεοί του Ολύμπου έκαναν στον άνθρωπο “δώρο με παντοτινή αξία” και αυτό ήταν το τυρί. Κοινωνιολογικές μελέτες δείχνουν ότι περίπου το 7.000 π.Χ. έγιναν μαζικές εισροές από κτηνοτρόφους της Μέσης Ανατολής οι οποίοι πέρασαν στην Ευρώπη μέσω Βοσπόρου, μαζί με τα βοοειδή και τους χοίρους τους οποίους εξέτρεφαν, επειδή οι βοσκότοποι της Ευρώπης ήταν πλουσιότεροι από τους δικούς τους.

arxaia tirokomia

Η ανακάλυψη της τυροκόμησης λέγεται πως έγινε μάλλον τυχαία, περίπου 8.000 χρόνια πριν, όταν κάποιος Άραβας έμπορος της Μέσης Ανατολής χρειάστηκε να μεταφέρει γάλα σε ασκό από στομάχι προβάτου στην έρημο.

Η πρώτη παραγωγή τυροκομικών προϊόντων ξεκίνησε σε μικρές οικογενειακές βιοτεχνίες. Η ανάπτυξη όμως της κτηνοτροφίας καθώς και η απόκτηση γνώσεων χημείας και μικροβιολογίας άλλαξαν τον τρόπο παρασκευής.

Η παρασκευή τυροκομικών προϊόντων γίνεται πλέον σε υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις όπου τυροκομείται κυρίως αιγοπρόβειο και αγελαδινό γάλα.

Όσον αφορά στα ελληνικά τυριά, υπάρχει αναφορά στον Όμηρο η οποία μιλά για ένα τυρί φτιαγμένο από αιγοπρόβειο γάλα, το οποίο παραπέμπει στη σημερινή φέτα. Ο Όμηρος επίσης αναφέρει ότι ο Κύκλωπας Πολύφημος ασχολούνταν καθημερινά με το άρμεγμα του γάλακτος και το πήξιμο του τυριού.

Ο Αριστοτέλης αναφέρει ότι το τυρί της Φρυγίας παρασκευαζόταν από γάλα γαϊδούρας και φοράδας, ενώ αναφέρει επίσης ότι στην διαδικασία παρασκευής, για να πήξει το γάλα, αναμειγνυόταν και με χυμό συκιάς. Τον 2ο π.Χ. αιώνα ο Πλίνιος αναφέρεται στο λευκό τυρί “Κύθνος” το οποίο ήταν εξαιρετικά διαδεδομένο σε ολόκληρη την Ελλάδα ενώ είχε κατακτήσει και τη Ρωμαϊκή αγορά και πουλιόταν στη Ρώμη σε πολύ υψηλές τιμές. Λέγεται ότι η υψηλή ποιότητά του οφειλόταν στην διατροφή των αιγοπροβάτων με θάμνο Κύτισο ο οποίος υπήρχε στα βοσκοτόπια της νήσου.

Οι αρχαίοι Έλληνες προφανώς δεν γνώριζαν τη διαδικασία των σκληρών τυριών. Ο τρόπος παρασκευής σκληρών τυριών μεταφέρθηκε στην Ελλάδα από τους Ρωμαίους, οι οποίοι στα γραπτά τους κάνουν πρώτοι τη διάκριση μεταξύ μαλακών και σκληρών τυριών.

 

Η τυροκομία ανά τον κόσμο

Η ιστορία του τυριού στον κόσμο, άρχισε το 8.000 π.Χ. όταν στα οροπέδια του Ιράν, εξημερώθηκαν τα πρώτα μηρυκαστικά. Χίλια χρόνια μετά, εξημερώνεται στην βόρεια Ευρώπη η άγρια αγελάδα.

Υπάρχουν μαρτυρίες οι οποίες λένε ότι οι νομάδες χρησιμοποιούσαν το κρέας και το γάλα τους. Χιλιάδες χρόνια μετά, γύρω στην τέταρτη χιλιετηρίδα π.Χ. εμφανίζεται η κατσίκα και η προβατίνα στις ακτές της Μεσογείου.

diadikasia orimansis

Έκτοτε η ιστορία του τυριού ταυτίζεται αλλά και εξελίσσεται με αυτήν της Ευρώπης.

Οι Ρωμαίοι υπήρξαν σπουδαίοι τυροκόμοι αλλά και φίλοι του τυριού. Στη Βυζαντινή αυτοκρατορία η τυροκομία ήταν πολύ εκτεταμένη. Ευρωπαίοι περιηγητές αλλά και Αραβικά κείμενα, αναφέρουν την Κρήτη ως σπουδαία παραγωγό τυριού και ιδιαίτερα τα Χανιά που έφεραν και το προσωνύμιο «ΤΥΡΟΠΟΛΙΣ». Επίσης στον Τουρκικό εμπορικό κώδικα αναφέρονται πωλήσεις διαφόρων τυριών.

Κοιτίδα του τυριού στον κόσμο είναι η Ευρώπη ενώ η Ιαπωνία, η Ινδία, η Αργεντινή υποκαταναλώνουν τυροκομικά προϊόντα ενώ στην Κίνα ποτέ δεν υπήρχαν διατρεφόμενα μηρυκαστικά προς εξυπηρέτηση των ανθρωπίνων αναγκών.

Πρώτος λαός στην κατανάλωση τυριού στον παγκόσμιο χάρτη είναι η Ελλάδα με 23 κιλά ανά κάτοικο το έτος, με δεύτερους τους Γάλλους που τρώνε 22 κιλά περίπου. Οι Γερμανοί καταναλώνουν περίπου 8 – 10 κιλά το χρόνο και οι Ιάπωνες μόνο 800 γραμμάρια κατά κεφαλήν και μάλιστα τυριά φρέσκα και ελαφριών γεύσεων, τα οποία εισάγονται στην Ιαπωνία κυρίως από τις ΗΠΑ.

πηγή: wikipedia